Mijn moederland Suriname is een prachtig land met een indrukwekkende geschiedenis.

Door kolonisatie door Nederland werden mensen eeuwenlang in gevangenschap of met loze beloftes van ver naar Suriname gebracht. Mensen met verschillende talen, culturen, tradities en wereldbeelden.

In de loop van de eeuwen is daardoor een samenleving ontstaan waarin verschillende bevolkingsgroepen naast elkaar leven. En vaak gaat dat goed.

We werken samen. We wonen naast elkaar. We ontmoeten elkaar op school, op het werk en in de straat waar we wonen.

Soms worden we verliefd op elkaar en krijgen we kinderen. Die kinderen krijgen op hun beurt weer kinderen. En hun kinderen krijgen ook weer kinderen. En zo groei(d)en onze verhalen steeds verder, met elkaar verweven.

Maar toch gebeurt er soms iets anders.

Wanneer het spannend wordt, trekken veel mensen zich terug naar hun eigen groep. Naar de mensen die op hen lijken. Naar de mensen die hun geschiedenis begrijpen. En misschien is dat niet vreemd.

Generaties lang werd verdeeldheid gevoed. Verdeel en heers was een krachtig instrument binnen het koloniale systeem om bevolkingsgroepen van elkaar gescheiden te houden en daardoor gemakkelijker over hen te kunnen heersen.

De gevolgen daarvan zijn, bewust en onbewust, nog steeds zichtbaar. Soms uitgesproken. En soms alleen onder de oppervlakte voelbaar.

Tijdens een donkere periode in mijn leven gebeurde er iets bijzonders. Ik wilde niet alleen delen en leren van mijn eigen gemeenschap. Ik wilde ook luisteren naar andere vrouwen. Vrouwen met een andere achtergrond.

Een andere geschiedenis. Een andere cultuur. Ik was nieuwsgierig. Hoe deden zij dat? Wat had hun familie hun geleerd?

Welke wijsheden werden van generatie op generatie doorgegeven? Welke verhalen droegen zij met zich mee? En toen kwamen de gesprekken.

De verhalen. De recepten. De lessen. De rijke geschiedenis die iedere gemeenschap met zich meebracht.

En hoe meer gesprekken ik voerde, hoe meer ik ontdekte dat er onder al die verschillen iets bijzonders leefde.

Dezelfde vragen. Dezelfde twijfels. Dezelfde verlangens. Dezelfde liefde voor kinderen, familie en gemeenschap.

En steeds opnieuw kwam dezelfde gedachte bij mij terug. Wat zou er mogelijk worden wanneer vrouwen dit generaties oude patroon van verdeel en heers zouden doorbreken? Want wij dragen leven.

Wat zou er gebeuren wanneer vrouwen uit verschillende gemeenschappen niet alleen naast elkaar leven, maar werkelijk met elkaar in gesprek gaan?

Vrouw tot vrouw.
Van hart tot hart.
Nazaat tot nazaat.

Wanneer we elkaar meer nieuwsgierigheid schenken dan aannames. Wanneer we elkaar inspireren. Wanneer we van elkaar leren. Wanneer we onze verhalen delen.

Niet om verschillen weg te nemen. Maar om elkaar beter te begrijpen. Niet vanuit slachtofferschap. Niet om samen te blijven stilstaan bij wat ons of onze voorouders is overkomen.

Maar vanuit kracht. Vanuit veerkracht. Vanuit de wijsheid die generaties vrouwen vóór ons hebben opgebouwd. Omdat onze geschiedenis meer is dan pijn alleen.

Ze gaat ook over moed. Over liefde. Over doorzettingsvermogen. Over vrouwen die bleven opstaan zodat hun dochters hier vandaag kunnen zijn.

Want onder onze verschillende afkomsten leven vaak dezelfde verlangens. De wens om gezien te worden. De wens om erbij te horen. De wens om van betekenis te zijn.

Misschien ligt daar wel een sleutel. Niet in meer afstand. Maar in meer ontmoeting. Niet in het versterken van wat ons scheidt.

Maar in het ontdekken van wat ons verbindt. Vanuit die gedachte ontstond Diaspora Sisters. Eerst als een gevoel. Daarna als een verlangen. En uiteindelijk als een beweging.

Een beweging die gelooft dat wanneer vrouwen elkaar werkelijk ontmoeten, hun gezamenlijke kracht zichtbaar én voelbaar wordt. En dat vanuit die kracht de vrouwelijke orde zich kan herstellen.

Doe je mee?